Er is een bepaalde tijd in het jaar wanneer het eiland Cres simpelweg opbloeit als een levende ansichtkaart. Niet alleen visueel, maar als een stille explosie – wanneer de lucht geurt naar salie en strobloemen, wanneer de zon precies warm genoeg is en wanneer u het idee heeft dat het zonde is om da dag zittend door te brengen.
Als u niet het type bent waarvoor geldt dat vakantie gelijk staat aan 7 uur op het strand liggen (of in ieder geval niet iedere dag), biedt Cres in de lente iets bijzonders: een actieve vakantie die de batterijen oplaadt op een wijze die geen enkele welness kan kopiëren.
Misschien komt er een moment dat u eigenlijk alleen ‘even ging wandelen…’ maar u drie uur later ineens ergens over de zee uitkijkt met de wind in uw haar en u afvraagt: hoe zijn we hier nu terechtgekomen? Het antwoord is simpel – onze prachtige paden.
En niet zomaar prachtige paden. Ieder pad brengt u iets verder dan u eigenlijk had gepland. U vertrekt wegens het uitzicht, gaat verder voor de rust en blijft uiteidelijk lopen omdat u gewoon geen zin heeft om al terug te gaan.











